Προγράμματα

    Ιούνιος 2024
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μαΐ    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930

    ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΜΑΣ

    ΒΡΑΒΕΥΣΕΩΝ, ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΟΥΛΟΥΡΑΣ ΣΤΟ ΜΑΘΗΤΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΜΕ ΘΕΜΑ: «ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ Ν’ ΑΚΟΥΣΤΟΥΝ!» ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΧΑΝΙΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ «ΠΟΙΟ ΤΑΧΑ ΝΑ ‘ΝΑΙ Τ’ ΟΝΕΙΡΟ …»

    Δείτε εδώ τη βραβευμένη μας ταινία (2ο ΒΡΑΒΕΙΟ):
     
    Δείτε εδώ την ταινία στη σύντομη εκδοχή της (6 περίπου λεπτά), με αγγλικούς υπότιτλους, για τις ανάγκες της παρουσίασής της στους ξένους εταίρους-Erasmus+
     
    «Ποιο τάχα να ‘ναι τ’ όνειρο», μια ταινία μικρού μήκους, παραγωγής του Δημοτικού Σχολείου Κουλούρας, που αποτέλεσε τη βάση εργασίας ενός εργαστηρίου με θέμα την καλλιέργεια Δεξιοτήτων ζωής, ειδικότερα, Δεξιοτήτων που συνδέονται με την Παγκόσμια Πολιτότητα και πιο συγκεκριμένα με τη «Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού» και αξιοποιήθηκε – παρουσιάστηκε, στα πλαίσια φιλοξενίας εταίρων στο σχέδιο Erasmus+.
     
    Δυο λόγια για το θέμα που διαπραγματεύεται η ταινία
     
    Τρομαγμένα, άγουρα, ανήλικα παιδιά που αναγκάζονται να ξεριζωθούν εξαιτίας πολέμων, καταπίεσης ή ανέχειας. Παιδιά τα οποία παρότι δικαιούνται ειδικού καθεστώτος προστασίας στις χώρες υποδοχής, βρίσκονται συχνά αντιμέτωπα με την αδιαφορία, την αυθαιρεσία και τον εξευτελισμό, που ακόμα και όσα προσπαθούν φιλότιμα να ενταχθούν πηγαίνοντας σχολείο, αντιμετωπίζουν όχι σπάνια βίαιες ξενοφοβικές και ρατσιστικές αντιδράσεις.
     
    Παιδιά έρμαια, συχνά, μιας συμπεριφοράς μιας άσχημης εικόνας, που λέει περισσότερα από χίλιες χιλιάδες λέξεις για τη δυσανεξία μιας βολεμένης κοινωνίας απέναντι στην αλλότρια δυστυχία και διαφορετικότητα.
    Όμως, – κι αυτό ας μην το ξεχνάμε, παιδιά έρμαια, ίδια με εκείνα του 1922 (Μικρά Ασία), ίδια με εκείνα του 1974 (Κύπρος), ίδια με τα σημερινά (Ουκρανία-Λωρίδα της Γάζας) , ίδια με αυτά που θα προκύψουν αύριο, ποιος ξέρει σε ποιο σημείο της Γης.
     
    Δεν αρκεί απλά και μόνο να ευχόμαστε, αυτό το σημείο να μην είναι το δικό μας. Δεν υπάρχει τρόπος οριοθέτησης όταν αναφερόμαστε σε παιδικές ψυχές …
     
    Μια ταινία μικρού μήκους του Δημοτικού Σχολείου Κουλούρας, που αποτελεί μια 13/λεπτη πορεία προς τη Συνάντηση. Τη Συνάντηση με την ανεστραμμένη εκδοχή της Οδύσσειας που διαδραματίζουν οι πρόσφυγες και συμπυκνώνεται σε ένα αφήγημα κατά το οποίο η Ιθάκη δεν είναι ο αέναος προορισμός, παρά μόνο η αφετηρία ενός ατέρμονου ταξιδιού. Η γενέθλια γη η οποία δεν θα περιμένει την επιστροφή. Δεν υπάρχει καν ο σκοπός της επιστροφής (δικαίωμα στη νοσταλγία). Αντίθετα, διαρκής αναζήτηση μιας νέας πατρίδας, ενώ φεύγουν, ταυτόχρονα προσφεύγουν, ζώντας σε μια κατάσταση μεθοριακότητας και αναμονής για έναν χώρο, έναν τόπο όπου θα γίνουν αποδεκτοί, όπου θα ζήσουν.
     
    Η Διεύθυνση του Δημοτικού Σχολείου Κουλούρας ευχαριστεί όλους τους συντελεστές της ταινίας «Ποιο τάχα να ‘ναι τ’ όνειρο», όλους τους μαθητές ( Ρουσιάκη Βενετία, Γρηγορία Στρατή, Ειρήνη Ντραγκότι, Ελένη Φεζουλά, Έρικα Κομεσίδου, Καρατάσιου Ευγενία, Χασάν Θωμά, Ευδοκία Φιλαδερλή, και τους εκπαιδευτικούς (Χριστίνα Δημητριάδου, Γιώργο Δημητρίου, Ιωάννα Δημούλα, Χρυσόστομο Καπέτη), τις μητέρες Σοφία Ευθυμιάδου και Αριστέα Τολιοπούλου, καθώς και τις, σταθερά, συνοδοιπορούσες δάνειες δυνάμεις μας (Σοφία Παυλίδου/ σενάριο – σκηνοθεσία, Ειρήνη Κουρκούλη/ μουσική – φωνητικά), όχι τόσο για τις διακρίσεις που εξασφαλίζουν στο σχολείο μας όσο για το πάθος με το οποίο ¨δίνονται¨ στην προσπάθεια υπεράσπισης του χαρακτήρα και της παραγωγής αποτελεσμάτων, ενός επαρχιακού, ιδιαίτερου και πάνω απ’ όλα Δημόσιου Σχολείου.
     
    Οι απονομές των βραβείων θα πραγματοποιηθούν στα Χανιά στο πλαίσιο του 12ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων τον Οκτώβριο του 2024). Θα είμαστε εκεί!

    ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΟΥΛΟΥΡΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ … ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΤΟΥ … ΚΑΙ ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΕΙ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ!

     
    ΚΑΡΤΕΡΟΥΜΕ …  (ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ)
     
    Στίχοι: Δημήτρης Λιπέρτης
    Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
    Καρτερούμεν μέραν νύχταν
    να φυσήσει ένας αέρας
    στουν τον τόπον πο’ν καμένος
    τζι’ εν θωρεί ποτέ δροσιάν
    Για να φέξει καρτερούμεν
    το φως τζιήνης της μέρας
    πο’ν να φέρει στον καθ’ έναν
    τζιαι δροσιάν τζαι ποσπασιάν
                                                             (ποσπασιάν: Τελειωμός, ανακούφιση)
    Όταν σε μια προσπάθεια συνέπειας, εργατικότητας, πειθαρχίας, αποτελεσματικότητας και πάνω απ’ όλα επίπονη και ποιοτική, ακολουθεί μια τέτοια ικανοποίηση από ανθρώπους που μέχρι χθες δεν τους ήξερες (Κύπριοι), μια τέτοια αποδοχή από ανθρώπους που με την πρόσκλησή τους (Πρότυπα Εκπαιδευτήρια) σε εμπιστεύτηκαν και μέσα απ’ την παρουσίασή σου, αισθάνθηκαν τόσο δικαιωμένοι για την επιλογή τους, ένα τέτοιο αγκάλιασμα από ανθρώπους της τοπικής κοινωνίας (συγχωριανοί, γονείς …) αλλά και ανθρώπους του τοπικού τύπου (έντυπου και ηλεκτρονικού) που είναι ταμένοι να προβάλουν και να στηρίζουν το αξιόλογο, που τους είχες δίπλα σου όλον αυτόν τον καιρό, συμπάσχοντες και συνοδοιπόρους στη μεγάλη πορεία,
    τότε αυτό που εισπράττουμε εμείς, στο Δημοτικό Σχολείο Κουλούρας, μαθητές, εκπαιδευτικοί, διεύθυνση, είναι ένα πρόσθετο δημιουργικό και παραγωγικό άγχος, ένα δημόσιο κουράγιο, ώστε την επόμενη φορά, αύριο, να είμαστε καλύτεροι, άξιοι της εμπιστοσύνης και της υποστήριξης όλων.
    Καλύτεροι, όχι από τους άλλους, όχι για τους άλλους. Καλύτεροι από εμάς του σήμερα.
    Η παρουσίαση του Δραματοποιημένου Αφιερώματος για τα 50 χρόνια από την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο, στο χωριό μας, στην πλατεία του, μπροστά σε δεκάδες θεατές που ήρθαν να παρακολουθήσουν τα βλαστάρια τους σε μια βραδιά ωρίμανσης, ενσυναίσθησης, εθνικής και κοινωνικής αλληλεγγύης, σε μια βραδιά διάχυσης και διάδοσης των παραγόμενων αποτελεσμάτων του Σχολείου μας, μέσα από τη Διαπίστευση Erasmus+ 2021-27, την οποία υλοποιούμε με κύριο στόχο την καλλιέργεια ήπιων δεξιοτήτων, δεξιοτήτων ζωής, συμμετοχής, ιστορικής γνώσης, κριτικής σκέψης, εξωστρέφειας, κοινωνικής παρεμβατικότητας με άποψη και υπεύθυνη στάση …, σε μια βραδιά που υπήρξε συνέχεια της ίδιας προσπάθειας που παρουσιάστηκε στους Μαθητικούς Θεατρικούς Αγώνες «Ακτίς Ονείρου» που διοργανώνουν τα Πρότυπα Εκπαιδευτήρια Θεσσαλονίκης, εξασφαλίζοντας το «Βραβείο Διατήρησης της Συλλογικής Μνήμης», σε μια βραδιά που αποτελεί ενδιάμεσο σταθμό της επόμενης παρουσίασής της στη μαρτυρική Κύπρο, στα πλαίσια εξασφάλισης επίσημης πρόσκλησης, μιας διαδικασίας, που αυτή τη στιγμή είναι σε εξέλιξη.
    Ευχαριστούμε όλους όσους στηρίζουν και προβάλλουν το έργο μας και μας εφοδιάζουν με ένα άγιο πείσμα δημιουργίας και προόδου, ένα πείσμα που δημιουργεί προστιθέμενη αξία και συνηγορεί με τις διακηρυγμένες σύγχρονες παιδαγωγικές απόψεις για τον προσανατολισμό και τη λειτουργία του σημερινού σχολείου.
     
     

    ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ, ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΛΟΥΡΑΣ- ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ …

     
    Σας προσκαλούμε όλους, την Τρίτη 11/6/2024, στις 9 το βράδυ,
    στην πλατεία του χωριού, να παρακολουθήσουμε τους μαθητές και τις μαθήτριες του Δημοτικού Σχολείου Κουλούρας που θα μας παρουσιάσουν το Δραματοποιημένο Αφιέρωμα στα 50 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο και την κατοχή του νησιού.
    Το αφιέρωμα, με τίτλο «Αν η μισή καρδιά μου βρίσκεται εδώ, η άλλη μισή στην … Κύπρο βρίσκεται!», βραβεύτηκε πρόσφατα στους 22ους Μαθητικούς Θεατρικούς αγώνες ¨Ακτίς Ονείρου¨ που διοργανώνουν τα Πρότυπα εκπαιδευτήρια Θεσσαλονίκης και έλαβε άριστες κριτικές και σχόλια από κοινό, διοργανωτές και κριτική επιτροπή.
    Μάλιστα, υπάρχει σε εξέλιξη προσπάθεια συντονισμού ώστε η ομάδα του Δημοτικού Σχολείου Κουλούρας να μεταβεί στην Κύπρο και να παρουσιάσει κι εκεί το έργο της και γι’ αυτή την προσπάθεια ευχαριστούμε ιδιαίτερα τους φίλους Κυπρίους του Δημοτικού Σχολείου Αγίοι Τριμιθιάς και τη θεατρική τους ομάδα .

    ΚΑΘΗΛΩΣΕ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ 22ων ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΝ ΜΑΘΗΤΙΚΩΝ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ «ΑΚΤΙΣ ΟΝΕΙΡΟΥ» Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΗΘΟΠΟΙΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΚΟΥΛΟΥΡΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.

    Δείτε πατώντας στον παρακάτω σύνδεσμο το δραματοποιημένο αφιέρωμα:
     
     
    Διδάσκεται, άραγε, η ένταση και το πάθος, το μεράκι και η λαχτάρα, το φτερούγισμα της καρδιάς και το πείσμα, η διαδρομή της Ψυχής ως την έκφραση του προσώπου και των ματιών τη λάμψη;
     
    Με όλα αυτά στη φαρέτρα τους, οι μαθητές και οι μαθήτριες του Δημοτικού Σχολείου Κουλούρας, ξεσήκωσαν το κατάμεστο, από κόσμο, θέατρο του Ολυμπιακού Μουσείου Θεσσαλονίκης, κερδίζοντας, δίκαια, την αποδοχή και την αποθέωση του κοινού καθώς και το επαναλαμβανόμενο και παρατεταμένο χειροκρότημα μικρών και μεγάλων, συμμετέχοντας στους 22ους Πανελλήνιους Μαθητικούς Θεατρικούς Αγώνες, αποσπώντας, πρώτοι, το Βραβείο «Διατήρησης της Συλλογικής Μνήμης» με το έργο σε σενάριο και σκηνοθεσία της ¨δια βίου¨ δασκάλας του σχολείου μας Σοφίας Παυλίδου , με τίτλο «Αν η μισή καρδιά μου βρίσκεται εδώ, η άλλη μισή στην … Κύπρο βρίσκεται!»
     
    Ένα συναισθηματικό και ταυτόχρονα ¨θυμωμένο¨ σεργιάνι-αφιέρωμα στα 50 χρόνια από τη βάρβαρη εισβολή στην Κύπρο, στα 50 χρόνια τειχών και συρματοπλεγμάτων,- τα μόνα πλέον, στην Ευρώπη του Πολιτισμού, στα 50 χρόνια υποκρισίας, ¨επιλεκτικής ευαισθησίας¨, και εκδικητικής αδιαφορίας των ¨φίλων¨ και ¨συμμάχων¨ μας.
     
    Μέσα σε ένα πρωτόγνωρο περιβάλλον για τα παιδιά, αφού δεν υπήρχε χρόνος ούτε καν να δουν τις διαστάσεις και το σχήμα της σκηνής, με άνεση επαγγελματία ηθοποιού, με σοβαρότητα και ήθος καθώς αρμόζει στο θέμα της παράστασης, με πειθαρχία, συνέπεια και προσήλωση στο ρόλο τους, ¨σαν έτοιμοι από καιρό¨ και εξοικειωμένοι με πολυπληθέστατο κοινό, ανάμεσά τους και επίσημοι προσκεκλημένοι πολιτικοί (επικεφαλής του Γραφείου του Πρωθυπουργού), εκπαιδευτικοί υψηλόβαθμοι παράγοντες (Διευθυντής Π/θμιας και Δ/θμιας Εκπ/σης Κεντρικής Μακεδονίας, πρώην και νυν Σύμβουλοι Εκπ/σης), άνθρωποι του θεάτρου και της τηλεόρασης, ¨σαν έτοιμοι από καιρό¨ και εξοικειωμένοι με φώτα προβολής, υψηλές προσδοκίες και απαιτήσεις, οι μικροί μας μαθητές, καθήλωσαν τους θεατές κάνοντάς τους να τραγουδούν μαζί τους, να συμπάσχουν, να βουρκώνουν, να ριγούν από συγκίνηση.
     
    ΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΝΟΗΜΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ, ΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΜΕΛΛΟΝ …
     
    Ξεχωριστή και ευλογημένη συγκυρία, η παρουσία του Δημοτικού Σχολείου Αγίοι Τριμιθιάς Κύπρου και η θεατρική τους ομάδα με επικεφαλής τη Δημοσιογράφο, Σεναριογράφο, Σκηνοθέτη … κα Σοφία Σοφοκλέους, οι οποίοι ξαφνιάστηκαν τόσο από την επιλογή του θέματός μας και της ιστορικής-ανθρωποκεντρικής προσέγγισής του, όσο και από την έντονη, συναισθηματικά, απόδοση και μετάδοση προς το κοινό από τους μικρούς μας ηθοποιούς, του Πόνου, της Απόγνωσης στα οποία περιήλθαν, μετά την εισβολή τα αδέρφια μας στην Κύπρο, μα και της ανάγκης για διατήρηση της Ελπίδας για Αποκατάσταση και Δικαίωση του Αγώνα.
     
    Τα δάκρυά των, έτρεχαν χωρίς προσπάθεια απόκρυψής τους, μαζί με αυτών και τα δικά μας, δάκρυα που μας ένωσαν εν τέλει, δάκρυα που θα αποτελέσουν, είμαστε σίγουροι, το ριζοπότισμα μιας νέας σχέσης, επαφής, επικοινωνίας και συνεργασίας μεταξύ μας.
     
    Ήδη υπάρχει ισχυρή εκφρασμένη επιθυμία από την επικεφαλής της Κυπριακής αποστολής, της Σοφίας Σοφοκλέους, να προσκληθούμε επίσημα από την πλευρά της Κύπρου ώστε να μεταβούμε στη Μεγαλόνησο, όλη η θεατρική ομάδα του σχολείου μας και να παρουσιάσουμε εκεί, στο μαρτυρικό Νησί, το έργο μας.
     
    ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ … ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ …
     
    Όλα αυτά, όλες αυτές οι επαφές των παιδιών με, αυτής της έντασης και ευρύτητας, εμπειρίες, η αποδοχή που εισέπραξαν, η πρόσκληση που έλαβαν από τους Κύπριους φίλους μας, η επαφή και οι συνομιλίες με γνωστούς, αγαπημένους, τηλεοπτικούς ηθοποιούς (Σερβετάς …), με ανθρώπους της Τέχνης και του Πολιτισμού, θα αφήσουν ανεξίτηλα αποτυπώματα, θα χαραχτούν βαθιά στη μνήμη τους, προσθέτοντας θετικά στοιχεία στο χαρακτήρα, στη στάση και τη συμπεριφορά τους (κοινωνικοποίηση, αυτοπεποίθηση, ισχυροποίηση προσωπικότητας, εργατικότητα, αποτελεσματικότητα …) που θα αποτελούν εφόδια και συγχρόνως τα εργαλεία τους για την μετέπειτα ενήλικη ζωή τους.
    «Ένα σχολείο τέτοιο, με χαρούμενους και δημιουργικούς μαθητές ονειρευόμαστε και παλεύουμε για αυτό», όπως δήλωσε και ο Περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης, κος Κόπτσης, παραδίδοντάς μας το Βραβείο μας.
     
    ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ
     
    Η Διεύθυνση του Δημοτικού Σχολείου Κουλούρας, ευχαριστεί τους υπεύθυνους διοργάνωσης του ¨Ακτίς ονείρου¨, τα Πρότυπα Εκπαιδευτήρια Θεσσαλονίκης για την ευκαιρία που μας δώσανε για ακόμη μια φορά, να παρουσιάσουμε τη δουλειά μας σε ευρύτατο κοινό και ειδικούς (σκηνοθέτες, εμψυχωτές θεάτρου, ηθοποιούς, συγγραφείς, δημοσιογράφους, παρουσιαστές).
     
    Ευχαριστούμε τη Διευθύντρια Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης , κα Γώτη και το Σύμβουλο Εκπαίδευσης κο Πομάκη, για τα ευρύχωρα πλαίσια λειτουργίας που μας παραχωρούν, πλαίσια ελευθερίας και δημιουργικότητας, συνεργασίας και απόλυτης υποστήριξης, καθώς και τη στρατευμένη στην προσπάθεια του σχολείου μας, κα Παυλίδου (σκηνοθεσία και διασκευή σεναρίου), για την εθελοντική προσφορά της που αγγίζει τα όρια της αυτοθυσίας (υπό την έννοια του προσωπικού, οικογενειακού κ.λ.π. χρόνου που στερείται).
     
    Τέλος , η Διεύθυνση του σχολείου ευχαριστεί όλους τους εκπαιδευτικούς που υποστήριξαν την προσπάθεια (Σοφία Αναγνώστη– ήχος-εικόνα, Μαρία Μακρυδάκη-σκηνική υποστήριξη μαθητών, Δήμητρα Μπαμπάκου-φωτισμός, Αρσενίου Παναγιώτης-Τεχνική κάλυψη/παρασκήνια, Καπέτης Χρυσόστομος-βίντεο/εγγραφές) και, φυσικά, τους γονείς του σχολείου μας που πρόσφεραν την ¨ψυχή¨ τους για την ολοκλήρωση και επιτυχία αυτής της παράστασης, καθώς επίσης και περισσότερο από όλους, τα παιδιά, αυτά τα πατριωτάκια του ήλιου, που έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, δικαιώνοντας επιλογές και αποφάσεις, κάνοντας περήφανους γονείς, εκπαιδευτικούς και σχολείο.
     
    ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΣΗΣ ERASMUS+
     
    Η παράσταση υπηρετεί τη στοχοθεσία της Διαπίστευσης Erasmus+ (καλλιέργεια δεξιοτήτων ζωής, εξωστρέφεια, επικοινωνία, συνεργασία, κριτική σκέψη, κοινωνική ενσυναίσθηση … μα και καλλιέργεια υπευθυνότητας, πολιτότητας …) που υλοποιεί το σχολείο μας, στα πλαίσια της οποίας έγινε η παραγωγή του έργου (η ευθύνη, ωστόσο, παρουσιαζόμενων εικόνων και λόγων βαραίνει αποκλειστικά εμάς), υπενθυμίζοντας σε όλους την «ανοιχτή πληγή» της Κύπρου και την ανάγκη να σκύψουν και να φροντίσουν για την επούλωσή της.

    ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΚΟΥΛΟΥΡΑΣ ΣΤΟΥΣ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ¨ΑΚΤΙΣ ΟΝΕΙΡΟΥ¨ ΜΕ ΕΝΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΟΧΗΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΜΕ ΤΙΤΛΟ: «Αν η μισή καρδιά μου βρίσκεται εδώ , η άλλη μισή στην …Κύπρο βρίσκεται !»

     

     
     
    «Αν η μισή καρδιά μου βρίσκεται εδώ , η άλλη μισή στην …Κύπρο βρίσκεται !
     
    Κυριακή, 2 Ιουνίου 2024, στις 6 το απόγευμα,
    στο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
     
    ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ
    50 χρόνια, από την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο και κατοχή της Κερύνειας, της Μόρφου ,της Αμμοχώστου,
    50 χρόνια διαίρεσης του νησιού σε βόρεια και νότια Κύπρο,
    50 χρόνια τειχών και συρματοπλεγμάτων
    50 χρόνια προσφυγιάς,
    50 χρόνια αγνοουμένων,
    50 χρόνια εκτοπισμένων που… καθώς λέει ο ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης:
    «Ο ύπνος (τους) τον γέμιζε όνειρα καρπών και φύλλων·
    ο ξύπνος δεν (τους) τον άφηνε να κόψει (ουν) ούτε ένα μούρο…»
    50 χρόνια παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,
    50 χρόνια παραγνώρισης των ψηφισμάτων του Ο.Η.Ε.,
    50 χρόνια καταστροφής της πολιτιστικής μας κληρονομιάς,
    50 χρόνια αγώνα και προσπάθειας λύσης του κυπριακού προβλήματος,
    50 ολόκληρα χρόνια και το κυπριακό δράμα και πρόβλημα παραμένει μια ανοικτή πληγή, υποκρισίας και ευτελισμού του πολιτισμένου κόσμου.
    50 χρόνια, μισός αιώνας κατοχής που κι αν ακόμη οι εισβολείς πήραν τα χωριά και τα σπίτια των εκτοπισμένων, δε μπορούν να τους πάρουν τη Μνήμη.
     
    Γνωρίζοντας την ιστορία μας, μαθαίνοντάς τη στα παιδιά μας, βλέποντας τα γεγονότα, πρέπει να μάθουμε να υπερβαίνουμε τη φθορά, την απώλεια και τον θάνατο, και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υποτασσόμαστε στην κατάσταση συναισθηματισμού ή, ακόμη χειρότερα, του ρεαλισμού, αλλά να προχωρούμε με υπομονή, ψυχραιμία , αγωνιστικότητα και ελπίδα στο μέλλον.
     
    Για αυτό και η αισιοδοξία, ως ιστορική προοπτική στην αναφορά του μηνύματος “δεν ξεχνώ”, πρέπει να κυριαρχεί σε όλους τους πρόσφυγες και τους εκτοπισμένους.
     
    Και για την Κύπρο, το ¨ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ¨ αποτελεί βαρύτερο φορτίο για όλους μας, μιας και η περίπτωσή της αφήνει τους συμμάχους μας και υπεύθυνους εξεύρεσης λύσης και αποκατάστασης της αδικίας, 50 χρόνια, τώρα, ασυγκίνητους ή ακόμη χειρότερα, εκδικητικά αδιάφορους.
     
     
     
     
     

    ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΡΙΜΠΟΡ ΤΗΣ ΣΛΟΒΕΝΙΑΣ ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΚΟΥΛΟΥΡΑΣ (ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΔΙΑΒΑΤΟΥ-ΜΕΣΗΣ)

     
     
     
     
    Ολοκληρώθηκε με επιτυχία η φιλοξενία-ανταπόδοση μαθητών και εκπαιδευτικών του “Osnovna sola Draga Kobala” από το Μάριμπορ της Σλοβενίας. Είχε προηγηθεί δική μας μετακίνηση (Group mobility of pupils) καθώς και του Δημοτικού Σχολείου Διαβατού – Μέσης (ως μέλος της κοινοπραξίας μας), στα πλαίσια υλοποίησης της Εγκεκριμένης Διαπίστευσης Erasmus 2021-2027, που διαθέτει το σχολείο μας, στο Μάριμπορ της Σλοβενίας Φεβρουάριος 2024).
     
    Μέσα από τη φιλοξενία και το, από κοινού σχεδιασμένο μεταξύ των σχολείων, πρόγραμμα, έγινε προσπάθεια προσαρμογής και υποστήριξης τόσο της στοχοθεσίας του δικού μας διαπιστευμένου σχεδίου Erasmus+, όσο, φυσικά και της στοχοθεσίας του σχεδίου του , επίσης, διαπιστευμένου σχολείου που φιλοξενήσαμε.
     
    Το “Osnovna sola Draga Kobala” , είναι ένα μεγάλο σχολείο, υψηλών προδιαγραφών, με μεγάλη ευρωπαϊκή εμπειρία και ανοιχτό σε καινοτόμες,, συμμετοχικές, συμπεριληπτικές πρωτοβουλίες, με κέντρο το μαθητή.
     
    Το πρόγραμμα της εβδομάδας φιλοξενίας μοιράστηκε και στους δυο χώρους των σχολείων μας (Κουλούρας και Διαβατού-Μέσης) το οποίο περιείχε τόσο παρακολουθήσεις διδασκαλιών (Γλώσσα στην Α΄, Ιστορία στη Δ΄, Εικαστικά στη Στ΄), αφού ταυτόχρονα, εκτός από μαθητές και εκπαιδευτικούς που φιλοξενούσαμε στην κατηγορία Group mobility of pupils , φιλοξενούσαμε και εκπαιδευτικούς για Job shadowing, με εστίαση στη Συμπερίληψη καθώς και τη διαχείριση της πολιτισμικής ποικιλομορφίας του μαθητικού δυναμικού όσο και πλήθος δραστηριοτήτων-κατασκευών (σκιάχτρα, μικρό υφαντό …) παιχνιδιών (Γαϊτανάκι, Σκούπα …) συμμετοχικών δράσεων (Κήπος, Μαγειρική…), αλλά και πολιτιστικής επαφής και γνωριμίας με την ιστορία και την παράδοση του τόπου μας (Εθνογραφικό Μουσείο και Κέντρο μάσκας – Γιώργη Μελίκη, Μουσεία και Ανάκτορο των Αιγών, Αναστενάρια-παρακολούθηση εθίμου, Βιβλιοθήκη Βέροιας-συμμετοχή σε βιωματική δράση, περιήγηση στην πόλη της Βέροιας.
     
    Φυσικά και με ευκαιρίες ψυχαγωγίας, αναψυχής, στιγμών χαλάρωσης, διασκέδασης, σύσφιξης σχέσεων μεταξύ μαθητών αλλά και εκπαιδευτικών των συμμετεχόντων σχολείων.
     
    Μια ακόμη φιλοξενία με ισχυρά κίνητρα σε όσους υπερασπίζονται τη μεγάλη προσφορά και το ρόλο που παίζουν τα σχέδια Erasmus για συμμετέχοντες εκπαιδευτικούς και μαθητές αλλά και για το σχολείο στο σύνολό του, ως λειτουργία, συλλογή εμπειριών, ερεθισμάτων, παραγωγικών συμπράξεων, διάδρασης, ανταλλαγής καλών πρακτικών κ.λ.π.
     
    Με δυο λόγια, μια ακόμη φιλοξενία Erasmus+ που τα είχε όλα, μια ακόμη φιλοξενία Erasmus+ που, ελπίζουμε, να παραμείνει πολύχρωμο αποτύπωμα στα όνειρα των παιδιών (φιλοξενούντων και φιλοξενουμένων) για πολλά χρόνια.
     
    (σημειώνεται ότι έγιναν και πολλές άλλες δραστηριότητες στο χώρο του Δημοτικού Σχολείου Διαβατού-Μέσης, της δημοσίευσης των οποίων θα επιληφθεί, αντίστοιχα)

    ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΟΥΛΟΥΡΑΣ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΔΙΑΧΥΣΗΣ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ ERASMUS+ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ “CARESS” KAI ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΙ ΜΕ ΤΙΤΛΟ «ΤΕΧΝΗ gΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ» ΚΑΤΑ ΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΤΟΣ 2024-2025

     
    Αν εδώ και πάνω από μια δεκαετία τα σχέδια Erasmus+ αποτελούν για το σχολείο μας το γόνιμο έδαφος-χωράφι-πλαίσιο που μας παραχωρήθηκε ώστε να το αξιοποιήσουμε δοκιμάζοντας νέες ¨καλλιέργειες¨- μη αρκούμενοι στην ¨μονοκαλλιέργεια¨ των αναλυτικών προγραμμάτων, πειραματιζόμενοι με καινοτόμες πρακτικές, υιοθετώντας μια νέα σύγχρονη αξιακή Χάρτα που αφορά τη Δημοκρατία, την Ειρήνη, την Πολιτότητα, τη Συμμετοχή, τη Δημιουργία, τη Συμπερίληψη, την Αποδοχή αλλά και την Αειφορία, τη Βιωσιμότητα, το Περιβάλλον κ.λ.π.,
     
    αναμφισβήτητα,
     
    όλα αυτά τα χρόνια, για να μπορούμε να έχουμε ποιοτικά αποτελέσματα, ευστοχία και στρατηγική βελτίωσης του προσφερόμενου παιδαγωγικού και διδακτικού μας έργου καθώς και πετυχημένη παρουσία και αντισυμβατική ¨φρεσκάδα¨ στις συμμετοχές μας, έχουμε πρόσβαση σε μια αστείρευτη πηγή γνώσης σε έναν ανεξάντλητο θησαυρό σκέψεων, εμπειριών, ιδεών, προτάσεων …), που ορίζει και προσδιορίζει, σε μεγάλο βαθμό, τις δράσεις και τις πρωτοβουλίες μας.
     
    Κι αυτή η πρόσβαση ακούει στο όνομα «Μάρθα Ιωαννίδου».
     
    Είτε κάποιες φορές περισσότερο ευδιάκριτα (συμμετοχή σε κοινές δράσεις-προγράμματα) είτε κάποιες άλλες λιγότερο ορατά και δηλωμένα (σε επίπεδο συμβουλών, καλών πρακτικών, ιδεών, προτάσεων …) η Μάρθα Ιωαννίδου (Διδάκτωρ της Ιστορίας της Τέχνης και Μουσειολόγος, Καθηγήτρια Π.Τ.Δ.Ε. του Α.Π.Θ., Τομέας Παιδαγωγικής και Κοινωνικού Αποκλεισμού, μέλος του Εργαστηρίου Παιδαγωγικών Ερευνών και Εφαρμογών στην Εκπαίδευση – EΠΕρΕφΕ), φίλη και συνοδοιπόρος του σχολείου μας και η ομάδα της από το Παιδαγωγικό τμήμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης μας πρόσφερε και εξακολουθεί να μας προσφέρει, μεγαλόψυχα, ¨τρόπους¨ με τους οποίους να καταφέρνουμε ώστε οι σπόροι να ανθίζουν και να καρποφορούν, προσφέροντάς μας εργαλεία, προσαρμοσμένα στις ανάγκες μας, στις δυνατότητές μας, ανταποκρινόμενα στις σύγχρονες προκλήσεις και απαιτήσεις της, με ιλιγγιώδη ρυθμό, μεταβαλλόμενης κοινωνίας, εργαλεία που υπηρετούν τη σημερινή εκπαίδευση, εργαλεία βουτηγμένα στα χρώματα και αρώματα της Τέχνης, εργαλεία που ¨ευφραίνουν και ευωδιάζουν¨ , εργαλεία που οπλίζουν τη σκέψη, ξεκλειδώνουν ψυχές, χτίζουν ενσυναίσθηση και αποδοχή, εργαλεία που ανοίγουν δρόμους και μας πάνε ένα βήμα παραπέρα στο δυσπρόσιτο αλλά ανταποδοτικό ξάγναντο της εκπαίδευσης.
     
    Αφορμή για όλα αυτά τα , από καρδιάς λόγια, η νέα συνάντηση (23/5/2024) στον Πύργο του Παιδαγωγικού Τμήματος του Α.Π.Θ., κατά τη διάρκεια της οποίας, όλοι εμείς οι ευνοούμενοι της Τύχης, όλοι εμείς οι ωφελημένοι του σχεδίου Erasmus+ CARE που προηγήθηκε, ενημερωθήκαμε για το νέο εγχείρημα της ομάδας (CARESS – Critical ARts Education for Sustainable Societies / ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ ΓΙΑ ΒΙΩΣΙΜΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ) το οποίο ολοκληρώθηκε σε επίπεδο προετοιμασίας (σχεδιασμός, πειραματική εφαρμογή σε επίπεδο Τριτοβάθμιας εκπ/σης , εμπλοκή και ανταπόκριση σε φοιτητές-ες κ.λ.π.) και από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο θα κληθούμε να το εντάξουμε στον προγραμματισμό μας, στο σχολείο μας, να το αξιοποιήσουμε βιώνοντάς το, να το μετατρέψουμε από θεωρία σε πράξη με ωφελημένους τόσο τους επιμορφούμενους εκπαιδευτικούς όσο και τους μαθητές μας, στο σύνολό τους.
     
    Το εν λόγω σχέδιο πραγματεύεται θέματα Τέχνης και αειφορίας (Δημόσιοι χώροι-Τέχνη σε δημόσιους χώρους-βιώσιμες πόλεις), θέματα Πολυμορφίας, Διαφορετικότητας, Ένταξης, θέματα ανταλλαγής και διαμοιρασμού της Γνώσης (διαγενεακός διάλογος, διά βίου μάθηση), θέματα συνεργατικών διαδικασιών (γνώση των αναγκών και ενδιαφερόντων των άλλων που οδηγούν σε νέες δημιουργικές καταστάσεις), θέματα βιώσιμων μετασχηματισμών στην κοινωνία (ενθάρρυνση και ενδυνάμωση στη φωνή του κάθε ανθρώπου, καλλιέργεια της στάσης και συστράτευσης στον αγώνα ότι μπορούν να αλλάξουν άδικες κοινωνικές δομές) και όλα αυτά βέβαια στα πλαίσια της ένταξης της Τέχνης στην Εκπαίδευση μέσα από διαδικασίες συμπερίληψης και συμμετοχής και της ευεργετικής επίδρασης της στην κατανόηση και τη μάθηση.
     
    Οι Εταίροι του Προγράμματος ΚΑ220 “CARE/SS: Critical Arts Education for Sustainable Societies” είναι οι:
    • Frederick University, Κύπρος – Συντονιστής του Προγράμματος
    • Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Ελλάδα
    • The L-Università ta’ Malta, Μάλτα
    • Universitat de Barcelona, Ισπανία
    • Adam Mickiewicz University, Poznań, Πολωνία
     
    Ιδέες παν-οραμικές αντάμα με εικόνες πανοραμικές από τα υψίπεδα της Εκπαίδευσης και της Τέχνης εκεί, στον Πύργο του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

    ΣΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ Η ΦΕΤΙΝΗ ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΚΟΥΛΟΥΡΑΣ

    Μια μέρα ξένοιαστη, γεμάτη τραγούδια, παιχνίδια και χαλαρή διάθεση είχαν τη χαρά να απολαύσουν οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Κουλούρας, παρέα με τους/τις δασκάλους/ες τους και αρκετών μαμάδων, όπως ακριβώς αρμόζει στην αναμενόμενη και πολυπόθητη, κάθε χρόνο, ¨ημερήσια εκδρομή¨.
    Προορισμός τα ατμοσφαιρικά και ιστορικά Γιάννενα, η πρωτεύουσα της Ηπείρου.
    Eπισκεφθήκαμε το Μουσείο του Βρέλλη με τα εξαιρετικά κέρινα ομοιώματα, τα οποία παριστάνονται σε φυσικό μέγεθος, μέσα σε πλαίσια πιστής παρουσίασης του εκάστοτε περιβάλλοντός τους, αναπαριστώντας μορφές και γεγονότα της ελληνικής ιστορίας. Ο επισκέπτης αισθάνεται ότι ταξιδεύει σε βουνά, παλιά οικήματα, σπηλιές, εκκλησίες, μονοπάτια και φυσικά, οι μικροί μας μαθητές έμειναν κατενθουσιασμένοι ….
    Στη συνέχεια, σειρά είχε μια βόλτα στη φημισμένη λίμνη Παμβώτιδα (αυτή που τρέφει τους πάντες και τα πάντα), τη λίμνη ¨της Κυρά Φροσύνης¨ εξαιρετικού ενδιαφέροντος, σε ύψος 470 μέτρων, ένας τόπος απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς και με έντονα εικαστικό αποτύπωμα (γλυπτά) που αποτελεί ευλογία να τον διαβαίνει κανείς.
    Ανηφορίσαμε στα μονοπάτια του Ιτς Καλέ, ένα ζωντανό αρχαιολογικό πάρκο, το κάστρο των Ιωαννίνων, το πιο αρχαίο βυζαντινό κάστρο, το οποίο την εποχή του Αλή Πασά αποτελούσε το μεγαλύτερο διοικητικό κέντρο ολόκληρης της Ελλάδας. Μέσα στο κάστρο αναπτύχθηκαν τα ελληνικά γράμματα και εκεί πέρασε ο Αλή Πασάς όλη του την ζωή, εκεί, βέβαια, βρίσκεται και ο τάφος του.
    Ωστόσο, αφήσαμε όλα τα παραπάνω στην άκρη του μυαλού μας, γιατί, ήδη, οι μέλισσες βούιζαν στα αυτιά μας και μας καλούσαν να παίξουμε, να χορέψουμε, να διασκεδάσουμε, να φάμε … σε έναν πολύ όμορφο τόπο αναψυχής, στην άλλη πλευρά της λίμνης.
    Παίρνοντας το δρόμο της επιστροφής, κάνοντας ένα μικρό απολογισμό της μέρας, αν και κατάκοποι, μικροί και μεγάλοι, ευχαριστήσαμε τον καιρό που κρατήθηκε και δεν ξέσπασε εναντίον μας, γιατί στεκόταν εχθρικός όλες τις προηγούμενες ημέρες και απειλητικός κατά τις πρωινές ώρες του ταξιδιού μας.
    Και του χρόνου!

    ΑΝΑΜΕΣΑ Σ’ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΜΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ERASMUS+,ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΑΓΙΟΥ, ΣΤΗ ΣΕΒΙΛΛΗ ΜΕ ΞΕΝΑΓΟ ΤΟΝ … ΝΙΚΟ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

    (Παράπλευρες σκέψεις και συναισθήματα, επίμετρο δυο ταξιδιών, «καμωμένων με ψυχή και σώμα», που προηγήθηκαν στη Σεβίλλη, πρωτεύουσα της Ανδαλουσίας, στην Ισπανία, πασπαλισμένα με λέξεις μαγικές και έξεις πεισματικές του μεγάλου μας συγγραφέα. Αυτού του ανυπέρβλητου εραστή του Ωραίου, αυτού που υπέτασσε τις πέντε αισθήσεις του στην απόλαυση των τόπων που επισκεπτόταν, ως ταξιδευτής και όχι τουρίστας).
     
    «Πώς να μπορέσει ο άνθρωπος να υμνήσει, χωρίς κραυγή, την ομορφιά που τον περιβάλει;» αναρωτιέται ο Καζαντζάκης επισκεπτόμενος τη Σεβίλλη.
     
    Κάθε λέξη του, κάθε αναφορά του μεγάλου συγγραφέα και λάτρη της Ισπανίας και της ισπανικής Ψυχής, κάθε γωνιά του μυαλού του, κάθε μονοπάτι της σκέψης του πλημμυρίζει μυρουδιές από γιασεμιά και ιδρώτα, ρυθμικά χτυπήματα ποδιών και χεριών παθιασμένων χορευτάδων, γεμίζει με εικόνες από την πολιτεία τούτη της Ανδαλουσίας, φοινικοσπαρμένους δρόμους και πολύχρωμα σοκάκια που περπάτησε με παγκάκια και πέτρες που ξαπόστασε.
     
    Είμαι σίγουρος, σχεδόν τον βλέπω ανάμεσα στα μαυριτάνικα χρώματα, ανάμεσα στα ανατολίτικα αρώματα να κάθεται σε ένα παγκάκι, «όξω απ’ τ’ αραβίτικο παλάτι, το ξακουσμένο Αλκαθάρ» και να τις περιμένει, να περιμένει τις συμπατριώτισσές του για να τις ξεναγήσει, όπως κι εμάς που προηγηθήκαμε, πριν έναν μήνα περίπου.
     
    Τον βλέπω …
     
    Ήλιος ζεστός, η Σεβίλλη ξυπνούσε, σβούριζε σα μελισσοκόφινο, μύριζαν τα περβόλια, πρωί ακόμη κι οι πόρτες δεν είχαν ανοίξει. Τον βλέπω …, βλέπω τα χέρια του πλημμυρισμένα πρωινό ήλιο σα να κρατούσαν ένα χρυσό βόλι και να στάζουν χρυσοσταγόνες, ανάμεσα απ’ τα κοκαλιάρικα δάχτυλά του.
    Βλογούσε και μακάριζε, το πρωί εκείνο, τις πέντε αισθήσεις του, γιατί σε λίγο θ’ άνοιγαν οι πόρτες του αραβίτικου παραμυθιού και θα ‘μπαινε μέσα μαζί με τις πατριώτισσές του.
     
    Τον βλέπω …
     
    Να ξαποσταίνει για λίγο, -μόλις είχε βγει από απέναντι (Καθεδρικός Ναός). Από το άλλο θαύμα, εκείνο της Πίστης. Του Ναού που φιλοξενεί τον τάφο του ¨Δον Κιχώτη της θάλασσας¨ (Χριστόφορος Κολόμβος),εκείνου του άνδρα που είχε μεθύσει απ’ τ’ άστρα, καβάλα στην πλώρη του «Σάντα Μαρία», εκείνου που έπλαθε, μέρες και νύχτες, σάρκα από τη σάρκα του για τη Νέα Ήπειρο, θύμα της άλλης πίστης, στο Όνειρο, ώσπου, μια μέρα, ξεκόρμισε αυτό απ’ το υπόλοιπο σώμα, φάνηκε απροστάτευτη η ψυχή του, τη δέσανε με αλυσίδες για να τη μεταφέρουν, μέσα στο ασυγκράτητο και αγριεμένο σώμα του, από τον κόσμο που ανακάλυψε, πίσω στην πατρίδα του, την Ανδαλουσία.
     
    Τον βλέπω …
     
    Και με δυσκολία κρατιέμαι να μη φωνάξω: Τι να ‘ναι τούτη η τύχη, τι να ‘ναι τούτο το θάμα, να βλέπεις, να ζεις, να ‘σαι γερός, να διψάς και να ρουφάς εικόνες που σε δροσερεύουν ως τη φτέρνα, να πεινάς και να τρως ένα κομμάτι ουρανού, να δαγκώνεις, λαίμαργα, μια φέτα από την ομορφιά του κόσμου, και να νιώθεις τα σωθικά σου να τρίζουν από αγαλλίαση, να γνωρίζεις και να συγκλονίζεσαι για το μεγαλείο των έργων του ανθρώπου μα και την τραγικότητα της μοίρας του, να καψώνεις και να αφήνεις να πέφτουν στα πόδια σου ξόμπλια μαρμαρένια, χωρίς να ντρέπεσαι για τη γύμνια που φανερώνεται.
     
    Τον βλέπω …
     
    Να τις παίρνει απ’ το χέρι και ανάμεσα απ’ τα πολύχρωμα σοκάκια να τις οδηγεί στον Παράδεισο, θέλω να πω, στο καμάρι της Σεβίλλης, την «Πλατεία της Ισπανίας» με τα πολύχρωμα συμπλέγματα από αψιδωτές στοές, περίτεχνους πύργους με τα λουλούδια και τις πορτοκαλιές της να πλημμυρίζουν τον αέρα και τους φοίνικες και τα αραβικής αισθητικής χαμηλά σιντριβάνια της, να δίνουν ένα τόνο εξωτικό, γαλήνης και ηρεμίας.
     
    Τον βλέπω …
     
    Ακούραστος, καθώς το δειλινό τον σπρώχνει απαλά απ’ την αδύνατη πλάτη του, να κατηφορίζει αλαφροπατώντας το δρόμο που θα τον βγάλει στο ¨λιμάνι¨, χαριεντιζόμενος με τις όμορφες Μακεδονίτισες δασκάλες που του έλαχαν, στο μεγάλο και χιλιοτραγουδισμένο Γουαδαλκιβίρ.
    Από εκεί όπου ξεκίνησε το ταξίδι των ταξιδιών. Το ταξίδι της περιπέτειας και της ανακάλυψης …
     
    Τον βλέπω …
     
    σήμερα…, χθες …, πάντα, εκεί … ψηλά, όπου βρίσκεται και μας ζηλεύει … , γιατί η ομορφιά δε χορταίνεται, η Ζωή δε χορταίνεται, να συνομιλεί με το θυρωρό του Παραδείσου, ίδιος με τον φύλακα του Αλκαθάρ που άνοιξε τις πύλες, εκείνη τη μέρα του Μαγιού, μ’ ένα φαρδύ, πρασινωπό σομπρέρο κι ένα γιασεμί στο αυτί του…
     
    – Μπουένος Ντίας, παππού Νίκο.
     
                                                                                                                 Δημήτρης Κατσαβός
     
    (Υ.Γ: Υπάρχουν φορές που, ύστερα από ένα ταξίδι Erasmus+, η Ψυχή ζητάει απαιτητικά ξεχωριστή αναφορά, πέρα από κάθε εκπαιδευτική, παιδαγωγική, επικοινωνιακή ή άλλη συμβατική και στοχοπροσηλωμένη διεργασία και συμμετοχή του σώματος και του μυαλού.
    Κι αυτό, τυχαίο; συμβαίνει με κάθε επιστροφή από την χώρα της Ιβηρικής χερσονήσου. Ίσως επειδή επιστρέφοντας, αφήνουμε πολλά αγαπημένα μας πρόσωπα εκεί: ο Δον Κιχώτης, ο Σάντσος με τον πατέρα τους, τον Μιχαήλ Θερβάντες. Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, ο Έλληνας. Η Δουλτσινέα, το άπιαστο όνειρο, ο τραγικός Ταυρομάχος μα και ο ανυπεράσπιστος ταύρος, ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα με την Ιδέα και τη Θυσία του, ο Πάμπλο Πικάσο με την Εικόνα και τη Διαμαρτυρία του, η Φρίντα Κάλο και τόσοι/ες άλλοι/ες, άνθρωποι του Πάθους και του Έρωτα, του Αγώνα και της Θυσίας, του Ταξιδιού και της Αναζήτησης ως την άκρη τ’ ουρανού, όπως τη δίδαξε ο Χριστόφορος Κολόμβος.
    Άνθρωποι καθημερινοί, άνθρωποι που γνωρίσαμε στις γειτονιές της χώρας και τις πολιτείες της, στα 11 χρόνια Erasmus+, στη Μαδρίτη, τη Βαρκελώνη, τη Σαλαμάνκα, το Τολέδο, τη Σεγκόβια, την Κουένκα, τη Μάλαγα, την Κόρδοβα, τη Σεβίλλη…).

    ΣΕ ΜΙΑ ¨ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΒΔΟΜΑΔΑ¨ ΣΤΗ ΣΕΒΙΛΛΗ, ΤΗΝ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΑΝΔΑΛΟΥΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ, ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΟΥΛΟΥΡΑΣ-ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΣΗ ERASMUS+

     
    Μια άκρως ενδιαφέρουσα, εκπαιδευτικά πλούσια, γνωστικά παραγωγική, ζεστή όσον αφορά τους ανθρώπους εξωτική και ειδυλλιακή όσον αφορά τον τόπο και το περιβάλλον, ήταν, σύμφωνα με όσα περιέγραψαν οι συμμετέχουσες εκπαιδευτικοί στο σχέδιο ¨Διαπίστευση Erasmus+ Δημοτικού Σχολείου Κουλούρας¨, η εβδομάδα 29/4 με 4/5 στη Σεβίλλη, την πρωτεύουσα της Ανδαλουσίας στην Ισπανία σε μια συνάντηση της κατηγορίας “Job shadowing” .
     
    Οι δασκάλες του Δημοτικού Σχολείου Κουλούρας και οι δασκάλες του Δημοτικού Σχολείου Διαβατού-Μέσης, σχολείο το οποίο συνεργάζεται, φέτος, ως μέλος της κοινοπραξίας του σχεδίου ¨Διαπίστευση Erasmus+ Δημοτικού Σχολείου Κουλούρας¨ ήταν παρούσες, για μια ολόκληρη εβδομάδα στους χώρους του “Arias Montano Primary school” και του συνεργαζόμενου με αυτό “ María Zambrano Primary school”, παρακολούθησαν τα μαθήματα των ωρολογίων προγραμμάτων και συμμετείχαν ενεργά στις δραστηριότητές τους, εμπλουτίζοντας την επαγγελματική τους φαρέτρα σε θέματα που αφορούσαν:
     Τη χρήση ψηφιακών εργαλείων (διαδραστικός πίνακας …) και εφαρμογών στις διδακτικές των αντικειμένων μάθησης (Φυσικές επιστήμες, Μαθηματικά, Φιλαναγνωσία …) αναπτύσσοντας δεξιότητες ψηφιακής αξιοποίησης και εφαρμογής αυτών στην καθημερινή σχολική και εκπαιδευτική πρακτική,
     Την καλλιέργεια ήπιων δεξιοτήτων (συνεργασία, κοινωνικοποίηση, ενσυναίσθηση, αποδοχή του διαφορετικού, κριτική σκέψη και ενσωμάτωση με σεβασμό, ισότιμη συμμετοχή όλων των μαθητών), λαμβάνοντας υπόψη την πολυπολιτισμική σύνθεση του μαθητικού τους δυναμικού που περιλάμβανε μαθητές από την Αφρική, τη Λατινική Αμερική, τα Βαλκάνια και εσχάτως, την Ουκρανία.
     Την υιοθέτηση καλών πρακτικών συμπερίληψης και διευκολυντικής διδασκαλίας σε μαθητές αλλόγλωσσους, αλλόθρησκους, μαθητές με διαφορετικές πολιτισμικές ρίζες, μαθητές με ιδιαιτερότητες, κάνοντας χρήση εναλλακτικού εκπαιδευτικού υλικού (YouTube, National Geographic, 3d books, by Lingual program …) καθώς και πρακτικές καθημερινής ανώδυνης δίγλωσσης διδασκαλίας (π.χ: απλές φράσεις και λέξεις καθημερινής επαναλαμβανόμενης χρήσης στα Αγγλικά).
     
    Αξίζει να σημειωθεί η περιορισμένη ύλη των βιβλίων, η ελευθερία επιλογής και αξιοποίησης άλλων εκπαιδευτικών εργαλείων και εκπαιδευτικών πακέτων, εκτός των βιβλίων, για την επίτευξη της στοχοθεσίας του σχολείου.
     
    Μια βδομάδα πλούσια, λοιπόν, σε διδακτικές εμπειρίες και παιδαγωγικές πρακτικές μεταφοράς και αξιοποίησής τους στα δικά μας σχολεία, χωρίς να απουσιάζει και η ανθρώπινη διάσταση της συνάντησης. Μια διάσταση που περιλαμβάνει μια, εξαιρετικά, οργανωμένη, φιλική και ζεστή φιλοξενία (έπαιξε ρόλο σε αυτό και η προπαρασκευαστική συνάντηση που προηγήθηκε, αφού ήταν η πρώτη επαφή και γνωριμία μεταξύ των σχολείων), μια διάσταση, όπως αρμόζει στο εκρηκτικό ταπεραμέντο και τον έντονο συναισθηματισμό των ανθρώπων της Ανδαλουσίας.
     
    Τέλος, δεν θα μπορούσε να μείνει εκτός ιδιαίτερης αναφοράς ο ίδιος ο τόπος. Η γη που περπάτησε ο Χριστόφορος Κολόμβος αλλά και ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, ένας τόπος αρμονικά δομημένος με πολυπολιτισμικά υλικά, ένας τόπος που, κατά δήλωση μιας από τις συμμετέχουσες εκπαιδευτικούς, « κάνει να δακρύζουν τα μάτια σου από ανεξάντλητη ομορφιά», που σε κάνει να νιώθεις ευλογημένος που τον επισκέπτεσαι, τον περπατάς, τον αντικρίζεις, συνομιλείς μαζί του, χορεύεις, αισθάνεσαι …
     
    Ευχαριστούμε τις Διευθύνσεις των δύο σχολείων.
    Ευχαριστούμε Erasmus+ για την ευκαιρία που μας δόθηκε, μια ακόμη φορά …