Δημοτικό Σχολείο Κουλούρας

 

Υπάρχουν κάποιες μυρωδιές που κουβαλούν μέσα τους ολόκληρα τα παιδικά μας χρόνια. Μια από αυτές είναι η μυρωδιά του τηγανισμένου ψωμιού με αυγό — οι αγαπημένες αυγόφετες, το απλό εκείνο σπιτικό έδεσμα που μεγάλωσε γενιές και γενιές με τη γλύκα της φροντίδας και της κοινής στιγμής, άλλοτε με συμπλήρωμα, λίγο τυρί, άλλοτε με λίγη μαρμελάδα, άλλοτε σκέτες, όλα προϊόντα σπιτικής παραγωγής, ανάλογα το περίσσευμα της φτώχειας μας.

 

Κάτω από τον λαμπερό ήλιο του Μαρτίου, στην αυλή του Δημοτικού Σχολείου Κουλούρας, αυτή η μνήμη πήρε ξανά ζωή. Η «πραμάτεια» από το όμορφο έθιμο της χελιδόνας που προηγήθηκε, — τα αυγά που συγκέντρωσαν οι μαθητές — δεν έμεινε απλώς ένα συμβολικό δώρο των κατοίκων του χωριού και της άνοιξης. Έγινε αφορμή για κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: μια μικρή γιορτή γεύσης, απόλαυσης, συνεργασίας και ζεστασιάς.

 

Μαθητές και δάσκαλοι έστησαν ένα αυτοσχέδιο γαστρονομικό εργαστήρι στην αυλή. Έσπασαν προσεκτικά τα αυγά, τα χτύπησαν σε μπολ, βούτηξαν μέσα τους φέτες ψωμιού βλέποντάς τες να μεταμορφώνονται στο τηγάνι σε χρυσαφένιες αυγόφετες. Η μυρωδιά απλωνόταν σιγά σιγά στον χώρο, μπλέκοντας με τις φωνές, τα γέλια και το φως του ανοιξιάτικου ουρανού.

 

Κάπου εκεί, ανάμεσα σε ένα τηγάνι που τσιτσίριζε και σε χέρια σε διαρκή επιφυλακή, ζωντάνευαν μνήμες από κουζίνες γιαγιάδων, από πρωινά στο πατρικό σπίτι, από απλά τραπέζια γεμάτα αγάπη. Οι αυγόφετες δεν ήταν απλώς ένα κέρασμα. Ήταν μια μικρή γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το σήμερα.

 

Για δύο ώρες η σχολική αυλή έγινε κάτι περισσότερο από τόπος μάθησης. Έγινε χώρος συνάντησης των παραδόσεων με τη χαρά της δημιουργίας. Τα παιδιά δεν έμαθαν μόνο μια συνταγή∙ έμαθαν πως οι πιο όμορφες στιγμές γεννιούνται όταν μοιραζόμαστε, όταν συνεργαζόμαστε και όταν κρατάμε ζωντανά τα μικρά κομμάτια της παράδοσής μας.

 

Και μερίδιο είχαμε όλοι. Από τα παιδιά που κουράστηκαν και προσπάθησαν να συγκεντρώσουν τα υλικά, τους/τις δασκάλους-ες που τα ετοίμασαν, το Σύμβουλο Εκπαίδευσης που ήταν παρών, ακόμη και για τον Διευθυντή που ήταν απών, φρόντισαν και σ΄ αυτόν να φτάσει η φροντίδα. Σαν μια μεγάλη οικογένεια.

 

Καθώς οι τελευταίες αυγόφετες μοιράζονταν σε χαρτοπετσέτες, κάτω από τον ήλιο του Μάρτη, από τους/τις δασκάλους-ες στους μικρούς μαθητές και τις μαθήτριες, όλοι ένιωθαν πως αυτή η απλή, εικόνα της φροντίδας και της προσφοράς από τη μία αλλά και του σεβασμού και της ευγνωμοσύνης από την άλλη, θα έπρεπε να είναι η εικόνα του σημερινού σχολείου.

 

Κι αν δεν είναι, κι αν, αντί αυτής, κατακλυζόμαστε από απίστευτες εικόνες και ειδήσεις απείρου σκληρότητας και συμπεριφοράς εντός των σχολείων (αναφορά στα πρόσφατα, συγκλονιστικά και υπό διερεύνηση, γεγονότα με την τραγική κατάληξη συναδέλφου …), ας δούμε, όλοι μαζί, τι φταίει.

 

Ας βρούμε τα υλικά και τη συνταγή της επιτυχίας.